உலகில் இரண்டாவது தானியம் தினை

தினையை நாம் சிறுதானியம் என்ற வகையில் சேர்க்கிறோம். ஆங்கிலத்தில் இதனை மைனர் மில்லட் என்று அழைக்கிறார்கள். இதில் சைனீஸ் மில்லட், ஜெர்மன் மில்லட், ஹங்கேரியன் மில்லட் என்று பலவகையாக பிரிக்கிறார்கள். தினைக்கு ஆங்கிலத்தில் ‘பாக்ஸ் டெயில் மில்லட்‘ என்று பெயர். கதிரோடு இருக்கும் தினையை பார்க்கும்போது அது நரியின் வால் போல் தெரிவதால் வெள்ளையர்கள் அப்படியொரு பெயரை வைத்துவிட்டார்கள்.

தினை உலகிலேயே அதிகம் பயிரிடப்படும் தானிய வகைகளில் இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கிறது. தினை உற்பத்தியில் சீனா முதலிடத்தையும், இந்தியா இரண்டாவது இடத்தையும் கொண்டுள்ளன. பழங்காலத்தில் முதலாவதாக பயிரிடப்பட்டு மனிதனால் உபயோகிக்கப்பட்ட தானிய வகை தினை தான். அதுவும் கி.மு.6000 காலக்கட்டத்திலேயே சீனாவில் பயிரிடப்பட்டு உபயோகிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது.

தற்போதும் சீனாவின் வட மாநிலங்களில் அதிகம் பயிரிடப்படும் தானியம் தினை தான். தினை இந்தியாவில் பயிராகும் ஒரு வகை உணவுப் பொருளாகும். தினை மாவு அதிக சத்து கொண்ட உணவுகளில் ஒன்று. இதற்கு இறடி, ஏளல், கங்கு என்ற வேறு பெயர்களும் உண்டு. தேனும் தினை மாவும் முருகனுக்கு பிடித்த உணவாக புராணங்களில் சொல்லப்படுகிறது. இது காய்ச்சலைப் போக்குகிறது. பசியை தூண்டி விடுகிறது.

நம் முன்னோர்களின் உணவுகளாக அரிசி, கேழ்வரகு, கம்பு, வரகு, தினை முதலியன இருந்தன. இதனால் அவர்களின் உடலானது தேக்கு மரம் போல் திடமாக இருந்தது. இன்று இவற்றின் பயன்பாடு குறைந்து, கடைசியாக அரிசியையும் தவிடு நீக்கி, பாலீஷ் செய்து சாப்பிடும் நிலைக்கு வந்து விட்டோம். இதனால் இன்று உடல் வலுவிழந்து நோயின் பாதிப்புக்கு ஆளாகிறது.

இப்படி நாம் இழந்த பொருட்களுள் தினையும் ஒன்று. மலைப் பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கு தேனும், தினைமாவுமே உணவாக இருந்தன. தற்போது அவர்களும், தினை என்றால் என்ன என்று கேட்கின்றனர். தினையில் உடலுக்குத் தேவையான புரதச் சத்துக்களும், ஊட்டச்சத்துக்களும் நிறைந்துள்ளன. இப்போது மீண்டும் திணை உணவின் மீது மக்களுக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்டுள்ளது மகிழ்ச்சியான செய்தி. தினை ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது.

முதல் திரைப்படம் 

இன்றைக்கு திரைப்படங்கள் கோடியில் புரளும் ஒரு தொழிலாக மாறிவிட்டது. இதன் ஆரம்பக்காலம் மிக விசித்திரமானது. லூமியர் சகோதரர்கள் சினிமாவை கண்டுபிடித்த பின் அதனை உலகின் பல பாகங்களுக்கும் கொண்டு சென்றனர். அப்படி 1897-ல் எம்.எட்வர்ட்ஸ் என்ற ஆங்கிலேயர் சென்னை பாரிமுனையில் இரண்டு படங்களை திரையிட்டார். இந்த இரண்டு படங்களும் ஒரு சில நிமிடங்கள்தான் ஓடும்.

‘தி அரைவல் ஆப் தி ட்ரைன்‘, ‘லீவிங் தி பேக்டரி‘ என்ற இந்த இரண்டு படங்கள்தான் முதன் முதலாக அசையும் படமாக எடுக்கப்பட்டன. அவை விக்டோரியா பப்ளிக் ஹாலில் திரையிடப்பட்டது. இன்றைக்கும் இந்த இடம் சென்னை ரிப்பன் பில்டிங் அருகில் உள்ளது. மக்கள் இந்தப் படங்களை கூட்டம் கூட்டமாக வந்து பார்த்தனர். <p></p>அப்போது பல இடங்களில் பயாஸ்கோப் என்ற பெயரில் கையில் எடுத்துச் செல்லும் கருவி மூலம் சினிமா காட்டும் முறையும் பிரபலமானது. இதற்கு மின்சாரம் தேவையில்லை. லைசென்ஸ் தேவையில்லை. மக்னீசியத்தை வைத்து படம் காட்டினார்கள்.

ஒரு நிமிட படம், அதுவும் நடக்கும் நிகழ்வுகளை அப்படியே படம் பிடித்துக் காட்டியது.  இதன் அடுத்த பரிணாமமாக நடிகர்களை வைத்து படங்களை எடுக்கத் தொடங்கினார்கள். அப்படி உலகின் முதன் முதலாக நடிகர்களை வைத்து உருவாக்கிய திரைப்படம் தான் ‘வாட்டரிங் தி கார்டனர்‘.

இந்த படத்தின் கதை இன்றைக்கும் கூட அதிகமான படங்களில் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகிறது. வயதான தோட்டக்காரர் ஒருவர் தோட்டத்திற்கு தண்ணீர் பாய்ச்சிக்கொண்டிருப்பார், அங்கே அவருக்கு தெரியாமல் நுழையும் ஒரு குறும்புக்கார சிறுவன் தண்ணீர் பாய்ச்சும் குழாயை மிதிக்கவும், தண்ணீர் நின்றுவிடும். தண்ணீர் வரவில்லை என அந்த தோட்டக்காரர், குழாயை தனது முகம் அருகே வைத்துப் பார்க்கும் போது, சிறுவன் குழாய் மீதிருந்து காலை எடுத்து விடுவான். அப்போது தண்ணீர் ‘குபுக்‘ கென தோட்டக்காரர் முகத்தில் அடிக்கும். இதில் கோபமடையும் அவர் அந்த  சிறுவனை அடிக்க துரத்திக்கொண்டு ஓடுவார். இது தான் முதல் நகைச்சுவைப் படமாக கூறப்படுகிறது. அது மட்டுமின்றி முதல் முதலாக ரசிப்புத் தன்மையுடன் ‘வாட்டரிங் தி கார்டனர்‘ என்றும் தலைப்பிடப்பட்டது.

பற்பசை டியூபில் உள்ள கோடுகள்

நாம் பயன்படுத்தும் பற்பசை டியூப்பின் அடிப்பாகத்தில் பட்டையாக பச்சை, சிவப்பு, நீலம், கருப்பு போன்ற நிறங்களில் கோடு இருக்கும். இந்த கோடு எதை குறிக்கிறது தெரியுமா..?  பச்சைநிறக் கோடு அந்த பற்பசை இயற்கையாக கிடைக்கும் பொருட்களைக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்டது என்பதையும், நீலநிறக் கோடு இயற்கையான மூலப்பொருட்கள் 75 சதவீதம், செயற்கையான மூலப் பொருட்கள் 25 சதவீதம் கலந்து தயாரிக்கப்பட்ட பற்பசை என்பதையும், சிவப்புக் கோடு செயற்கையான மூலப்பொருட்கள் 75 சதவீதம் இயற்கையான மூலப்பொருட்கள் 25 சதவீதம் கலந்து உருவாக்கப்பட்டது என்பதையும் குறிக்கும். இதுவே கருப்பு நிறம் என்றால் முழுவதும் செயற்கையான ரசாயன முறையில் தயாரிக்கப்பட்டது என்பதை குறிப்பதாக மக்கள் மத்தியில் பரவலாக ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது.  ஆனால் இதில் உண்மை இல்லை. உள்ளிருக்கும் பொருட்களில் எந்த வகையான பொருட்கள் கலக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை பாக்கெட் மேல் இருக்கும் பட்டியலில் இருந்தே தெரிந்து கொள்ளலாம். இதற்கு தனியாக ரகசிய கோடு ஒன்று கொடுக்க வேண்டியதில்லை.  அப்படியென்றால் இந்த கோடுகள் எதை குறிக்கின்றன? அது தயாரிப்பு மற்றும் பேக்கிங் சம்பந்தமான தகவல்களை தெரிவிக்கிறது. நீளமாக வரும் டியூப்பை எங்கு 'கட்' செய்ய வேண்டும்? அதில் எவ்வளவு பற்பசையை நிரப்ப வேண்டும்? எந்த இடத்தில் மடித்து, அதில் தயாரிப்பு தேதியை குறிப்பிட வேண்டும்? என்பன போன்ற விவரங்கள் அந்த கோடுகளில் கொடுக்கப்பட்டு இருக்கும்.  இந்த கோடுகளை அதிவேகத்தில் செல்லும் இயந்திரத்தில் உள்ள எலக்ட்ரானிக் கண்கள் பார்த்துவிடும். அந்த கோடுகளின் அளவு தடிமன், நிறம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு அதற்கான பேக்கிங் முறையை தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும். அதற்கான தொழில்நுட்ப குறியீடுதான் நிறத்தினாலான இந்த கோடுகள்.

சங்கு கல் மண்டபம்

இன்றைக்கு செயற்கைக்கோள்கள் இருக்கின்றன. ரமணன் இருக்கிறார் மழையைப் பற்றி சொல்ல. அன்றைக்கு இரண்டுமே இல்லை. மழையையும், வறட்சியையும் கணிக்க முடிந்த மனிதனால் ஆற்றில் மளமளவென்று உயரும் வெள்ளத்தை கணிக்க முடியவில்லை. ஒரு வெள்ளம் பல உயிர்களை காவு வாங்கிவிடும். 

ஒவ்வொரு வெள்ளத்திலும் சொந்த பந்தங்களை இழந்த நம் முன்னோர்கள் உயிரிழப்பை தடுக்க ஒரு தொழில்நுட்பத்தை கண்டுபிடித்தார்கள். அதுதான் ‘சங்கு கல்மண்டபம்‘. தலைமை கிராமத்தின் அருகில் ஆற்றின் மையத்தில் இந்த கல்மண்டபத்தை அமைத்திருப்பார்கள். இந்த மண்டபம் மூன்று பக்கமும் திறந்த அமைப்புடன் இருக்கும். ஆற்றின் நீர் வரும் பகுதியில் மட்டும் கல் சுவர் ஒன்றை எழுப்பியிருப்பார்கள். இந்த சுவரின் வெளிப்பகுதியில் உச்சியில் ஒரு பிரமாண்டமான சங்கு பதித்திருப்பார்கள். இது ஆற்றங்கரை உயரத்துக்கு இணையாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும். இந்த சங்கு மட்டத்திற்கு நீர் உயர்ந்துவிட்டால் அடுத்து ஊருக்குள் வெள்ளம் பாய்ந்துவிடும்.  இதில்தான் ஒரு அருமையான தொழில்நுட்பத்தை வைத்திருந்தார்கள். வழக்கமான நீர் மட்டத்தைவிட ஆற்றின் நீர் மட்டம் உயருகிறது என்றால் இந்த சங்கு ஒலிக்கத் துவங்கும். நதி நீரின் வேகமும் உயரமும் கூடும்போது அது ஒருவிதமான காற்றழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும். அந்த காற்றழுத்தம் கூடக்கூட சங்கின் ஒலியும் கூடிக்கொண்டே வரும்.  இதுதான் வெள்ளம் வரப்போகிறது என்பதற்கான அபாய அறிவிப்பு. உடனே தாய்க் கிராமம் சுறுசுறுப்பு அடையும். தனது கட்டுப்பாட்டில் வெள்ளம் வரக்கூடிய அபாயம் உள்ள ஆற்றை ஒட்டியுள்ள கிராமங்களுக்கு தண்டோரா மூலம் வெள்ளம் வருகிறது என்ற செய்தியை அறிவிக்கும்.  

நீரின் வேகத்தை வைத்து எத்தனை மணி நேரத்தில் ஆற்று வெள்ளம் கரையைக் கடந்து ஊருக்குள் புகும் என்பதை சங்கு ஒலிக்கத் தொடங்கியதுமே கணித்துவிடுவார்கள். அதற்குள் ஊர்மக்கள் அனைவரையும் வெளியேற்றிவிடுவார்கள். 

இப்படி எதிர்பாராத வெள்ளம் வந்துவிட்டால் தங்குவதற்கென்றே உயரமான பகுதியில் ஒரு கோவில் கட்டி அங்கு ஒரு மண்டபம் அமைத்திருப்பார்கள். அந்த கோவில் மண்டபத்தில் ஊர்மக்கள் அனைவரும் தங்கிக்கொள்ளும் அளவிற்கு பெரிதாக கட்டியிருப்பார்கள். வெள்ளம் வடியும் வரை கிராமத்தின் சார்பாக அனைவருக்கும் கூழ் காய்ச்சி ஊற்றுவார்கள்.  சங்கு இருக்கும் உயரத்துக்கு நீர்மட்டம் உயர உயர சங்கின் சத்தமும் அதிகமாகிக்கொண்டே போகும். ஒரு கட்டத்தில் சங்கின் ஒலி திடீரென்று நின்றுவிடும். அப்படி நின்றுவிட்டால் சங்கு மட்டத்திற்கு நீர்மட்டமும் வந்துவிட்டது என்று அர்த்தம். ஆற்றங்கரையைக் கடந்து ஊருக்குள் வெள்ளம் நுழைந்துவிட்டது என்று பொருள். பாதுகாப்பாக மண்டபத்தில் தங்கியிருக்கும் மக்கள் இதை அறிந்து கொள்வார்கள்.  நீர்மட்டம் குறையும்போது மீண்டும் சங்கு ஒலிக்கத்துவங்கும். அப்போது மக்கள் அபாயக் கட்டத்தில் இருந்து மீண்டு விட்டோம். வெள்ளம் வடியத் தொடங்குகிறது என்று தெரிந்து கொள்வார்கள். நீர் வடியும்போது உக்கிரமமாக ஒலிக்கும் சங்கின் ஒலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து அடங்கிவிடும். இது வெள்ள அபாயம் நீங்கியது என்பதற்கான அறிகுறி. மக்கள் தங்கள் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்புவார்கள். 

பல கிராமங்களை வெள்ளத்தில் இருந்து காப்பாற்றிய சங்கு கல்மண்டபங்கள் இன்று அழிந்து போய்விட்டன. தாமிரபரணி போன்ற ஒருசில நதிகளில் வெகு அபூர்வமாக இந்த சங்கு கல்மண்டபங்கள் இன்றும் இருக்கின்றன. ஆனால், ஆற்றில் வெள்ளம் வரும்போது அபாய ஒலி எழுப்பும் அளவிற்கு வேலை செய்கிறதா என்று தெரியவில்லை.  சிறுவயதில் ஆற்றுக்கு நடுவே இத்தகைய மண்டபங்களை பார்க்கும்போது தேவையில்லாமல் எதற்கு ஆற்றுக்கு நடுவே மண்டபத்தை கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள் என்று நினைப்பதுண்டு. இப்போதுதான் தெரிகிறது அவை ஒவ்வொன்றும் பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களை காப்பாற்றிய உன்னதங்கள் என்று.  நம் முன்னோர்கள் எதையும் தேவையில்லாமல் ஏற்படுத்தவில்லை. நாம்தான் அவற்றை தேவையில்லை என்று ஒதுக்கிவிட்டோம்.

உலகில் இரண்டாவது தானியம் தினை 

தினையை நாம் சிறுதானியம் என்ற வகையில் சேர்க்கிறோம். ஆங்கிலத்தில் இதனை மைனர் மில்லட் என்று அழைக்கிறார்கள். இதில் சைனீஸ் மில்லட், ஜெர்மன் மில்லட், ஹங்கேரியன் மில்லட் என்று பலவகையாக பிரிக்கிறார்கள். தினைக்கு ஆங்கிலத்தில் ‘பாக்ஸ் டெயில் மில்லட்‘ என்று பெயர். கதிரோடு இருக்கும் தினையை பார்க்கும்போது அது நரியின் வால் போல் தெரிவதால் வெள்ளையர்கள் அப்படியொரு பெயரை வைத்துவிட்டார்கள். தினை உலகிலேயே அதிகம் பயிரிடப்படும் தானிய வகைகளில் இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கிறது. தினை உற்பத்தியில் சீனா முதலிடத்தையும், இந்தியா இரண்டாவது இடத்தையும் கொண்டுள்ளன. பழங்காலத்தில் முதலாவதாக பயிரிடப்பட்டு மனிதனால் உபயோகிக்கப்பட்ட தானிய வகை தினை தான். அதுவும் கி.மு.6000 காலக்கட்டத்திலேயே சீனாவில் பயிரிடப்பட்டு உபயோகிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. தற்போதும் சீனாவின் வட மாநிலங்களில் அதிகம் பயிரிடப்படும் தானியம் தினை தான். தினை இந்தியாவில் பயிராகும் ஒரு வகை உணவுப் பொருளாகும். தினை மாவு அதிக சத்து கொண்ட உணவுகளில் ஒன்று. இதற்கு இறடி, ஏளல், கங்கு என்ற வேறு பெயர்களும் உண்டு. தேனும் தினை மாவும் முருகனுக்கு பிடித்த உணவாக புராணங்களில் சொல்லப்படுகிறது. இது காய்ச்சலைப் போக்குகிறது. பசியை தூண்டி விடுகிறது.  நம் முன்னோர்களின் உணவுகளாக அரிசி, கேழ்வரகு, கம்பு, வரகு, தினை முதலியன இருந்தன. இதனால் அவர்களின் உடலானது தேக்கு மரம் போல் திடமாக இருந்தது. இன்று இவற்றின் பயன்பாடு குறைந்து, கடைசியாக அரிசியையும் தவிடு நீக்கி, பாலீஷ் செய்து சாப்பிடும் நிலைக்கு வந்து விட்டோம். இதனால் இன்று உடல் வலுவிழந்து நோயின் பாதிப்புக்கு ஆளாகிறது. இப்படி நாம் இழந்த பொருட்களுள் தினையும் ஒன்று. மலைப் பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கு தேனும், தினைமாவுமே உணவாக இருந்தன. தற்போது அவர்களும், தினை என்றால் என்ன என்று கேட்கின்றனர். தினையில் உடலுக்குத் தேவையான புரதச் சத்துக்களும், ஊட்டச்சத்துக்களும் நிறைந்துள்ளன. இப்போது மீண்டும் திணை உணவின் மீது மக்களுக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்டுள்ளது மகிழ்ச்சியான செய்தி. தினை ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது. 

இந்தியாவில் புகையிலை

புகையிலை இந்தியாவில் சிகரெட், பீடி, சுருட்டு தொழில், ஜர்தா, வாயிலிட்டு மெல்லும் புகையிலை தொழில், மூக்குப்பொடி தொழில் என பல்வேறு வகைகளில் நடைபெறுகிறது. இந்தியாவில் சிகரெட் தொழிற்சாலைகள் மும்பை, பரோடா, மாங்கீர், கொல்கத்தா, அலகாபாத், ஜலந்தர், ஐதராபாத் முதலிய இடங்களில் உள்ளன. உலகத்தரம் வாய்ந்த வெர்ஜினியா வகை புகையிலை பிரகாசம், குண்டூர், கர்னூல், மேற்கு கோதாவரி மற்றும் கிருஷ்ணா பகுதிகளில் பயிராகிறது. வருடத்திற்கு 40 ஆயிரம் டன் புகையிலை, சிகரெட் தொழிற்சாலைகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்திய புகையிலை வளர்ச்சி கம்பெனி இதை தூய்மைப்படுத்தி தரம் பிரித்து, சிகரெட் தொழிற்சாலைகளுக்கும் வெளிநாடுகளுக்கும் அனுப்புகிறது.
இந்தியாவில் பீடித்தொழில் ஒரு குடிசைத்தொழிலாக நடைபெறுகிறது. இதற்கு 75 ஆயிரம் டன்னிலிருந்து 80 ஆயிரம் டன் வரை புகையிலை பயன்படுகிறது. குஜராத்தின் கெய்ரா மற்றும் பரோடா மாவட்டங்களில் இருந்தும், கர்நாடகத்தின் பெல்காம் மாவட்டத்தில் இருந்தும் புகையிலை வருகிறது. இதனுடன் பீகார், உத்திரப்பிரதேசம், தென் கர்நாடகம் போன்றவற்றிலிருந்து வரும் தரம் குறைவான புகையிலையும், பீடி புகையிலையுடன் கலக்கப்படுகிறது. தமிழ்நாடு, மத்தியபிரதேசம், ஒரிசா மாநிலக்காடுகளில் பீடி சுற்றும் இலைக்குரிய மரங்கள் வளர்க்கப்படுகின்றன. ஆசிய, ஆப்ரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு 5 ஆயிரம் கிலோவுக்கு மேல் பீடிகளை ஏற்றுமதி செய்கிறது. மட்டரகப் புகையிலையில் இருந்து சுருட்டுகள் தயாரிக்கப்படுகிறது. 
ஆண்டுக்கு 2 ஆயிரம் கோடி சுருட்டுகள் தயாரிக்கபடுகின்றன. இவை தமிழ்நாட்டிலுள்ள பல சிறு தொழிலகங்களில் தயாராகின்றன. சுருட்டு தயாரிப்பில் சென்னையும், திருச்சியும், மிகப்பெரிய உற்பத்தி மையங்களாகும். இந்தியா ஆண்டுக்கு ரூ.150 கோடி புகையிலை பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்கிறது. 1975-ல் புகையிலை வாரியம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. புகையிலை உற்பத்தியில் இந்தியா உலகில் மூன்றாவது நாடாக திகழ்கிறது. ஏற்றுமதியில் 8-வது இடம் பிடித்துள்ளது. டெல்லி, லக்னோ, கோரக்பூர் முதலிய வட இந்திய நகரங்களில் ஹூக்காவுக்கான புகையிலை அதிக அளவில் தயாரிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவில் பல இடங்களில் பரவலாக மூக்குப்பொடி, மற்றும் வாயிலிட்டு சுவைக்கும் புகையிலையும் சிறு தொழில்களாக நடைபெறுகின்றன. ஜர்தா போன்ற ‘பான்’ வகைகள் அண்மைக்காலமாக மிகவும் பிரபலமாகி வரும் புகையிலைப் பொருள்களாகும். 30/12/2015

டி.வி. ரிமோட்டுக்காக பேரனை கத்தியால் குத்திய பாட்டி 

ரஷியாவின் மாஸ்கோவை சேர்ந்த 51 வயது பெண் ஒருவர் தனது 5 வயது பேரனுடன் வசித்து வருகிறார். இருவரும் ஒருநாள் வீட்டில் இருந்தபோது அந்த பெண் தனது பேரனிடம் டி.வி. ரிமோட்டை எடுத்து தருமாறு கேட்டார். ஆனால் பேரனோ பாட்டியின் பேச்சை கேட்கவில்லை. இதனால் ஆத்திரம் அடைந்த அந்த பெண், கத்தியை எடுத்து பேரன் என்றும் பாராமல் சிறுவனின் வயிறு மற்றும் மார்பு பகுதிகளில் 3 முறை குத்திவிட்டார். பலத்த சிகிச்சைக்குப்பின் சிறுவன் உயிர் பிழைத்தாலும், அவனது கல்லீரல் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டு உள்ளது. பேரனை குத்திய பாட்டிக்கு, 6 ஆண்டு சிறைத்தண்டனை விதித்து உள்ளூர் நீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பித்து உள்ளது. இந்த சம்பவத்தின் போது அந்த பெண் மது அருந்தியிருந்ததாகவும், எனினும் அவர் சுயநினைவுடன்தான் இருந்துள்ளார் என்பதும் விசாரணையில் கண்டறியப்பட்டது.(16.10.2015)

முதல் திரை முத்தம்

இந்திய சினிமாவின் தந்தை என்று கொண்டாடப்படும் தாதா சாகேப் பால்கே எடுத்த ‘ராஜா ஹரிச்சந்திரா‘ (1913) படம் தான் இந்தியாவின் முதல் முழு நீள திரைப்படம். இந்த படத்தில் நடித்த அனைவருமே ஆண்கள்தான். அன்று பெண்கள் சினிமாவில் நடிக்க முன்வராததால் பெண்கள் வேடத்திலும் ஆண்களே நடித்தனர். முதன் முதலாக இந்திய சினிமாவில் பெண்கள் நடிக்கத் தொடங்கியது 1914-ல். தாதாசாகேப் பால்கேயின் இரண்டாவது படமான ‘மோகினி பஸ்மசூர்‘ என்ற படத்தில் துர்காபாயும், அவருடைய மகள் கமலாபாய் கோகலேவும் நடித்தனர். பெண்களை திரையில் பார்த்த மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். 

முதன் முதலாக அதிக நாட்கள் ஓடி வெற்றிப் படம் என்று வசூலில் சாதனை புரிந்த படம் ‘லங்கா தகன்‘ (1921). இந்த படம் மும்பை நகரில் கிர்காம் என்ற இடத்தில் இருந்த ‘வெஸ்ட் எண்டு‘ என்ற தியேட்டரில் 23 வாரங்கள் ஓடி சாதனை புரிந்தது. 

தடை செய்யப்பட்ட முதல் இந்திய சினிமா ‘பகத் விதூர்‘ (1921). படத்தின் தயாரிப்பாளரே மகாத்மா காந்தி வேடத்தில் நடித்தார். அரசியல் காரணங்களுக்காக இந்த படம் தடை செய்யப்பட்டது. ஆனாலும் ஒருசில மாநிலங்களில் இந்த படம் மாபெரும் வெற்றிப் படமாக ஓடியது. 

இந்திய சினிமாவில் முதல் தணிக்கைக்குழு (சென்சார் போர்டு) 1920-ல் பாம்பே, கல்கத்தா, மதராஸ், ரங்கூன் (இன்றைய மியான்மர்) ஆகிய நகரங்களில் அமைக்கப்பட்டது. 1927-ல் லாகூரில் மேலும் ஒரு திரைப்பட தணிக்கைக்குழு அமைக்கப்பட்டது. சமூகத்தை நையாண்டி செய்த முதல் படம், 1921-ல் வங்க மொழியில் வெளியான ‘பிலேத் போராட்‘ என்பது. இந்த படம் காதலையும், கிழக்கத்திய, மேற்கத்திய முரண்பாடுகளையும் திறம்படச் சொன்னது. 

இந்தியாவின் முதல் சரித்திர படம் 1923-ல் வெளியான ‘சிங்காகாத்‘ என்ற படம் தான். இந்தப் படம் மராட்டிய சக்கரவர்த்தி சத்ரபதி சிவாஜியின் போர்ப்படையைப் பற்றிய ஒரு சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ‘தேவதாஸ்‘ திரைப்படம் இந்தியாவின் பல மொழிகளில் 12 முறை படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. முதல் தேவதாஸ் 1928-ல் வெளிவந்தது. அதேபோல் முதல் மொகலாய வரலாற்றுப் படம் 1923-ல் ‘நூர்ஜகான்‘ என்ற பெயரில் வந்தது. 

இந்திய சினிமாவில் முதல் முத்தக் காட்சி 1933-ல் வெளிவந்த ‘கர்மா‘ படத்தில் இடம் பெற்றது. பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் சினிமா முத்தத்திற்கு தடையில்லை. அதனால் மான்ஷு ராய், தேவிகா ராணி ஆகிய இருவரும் தொடர்ந்து நான்கு நிமிடங்கள் முத்தமிட்டுக் கொண்டது தான் இந்தியாவின் முதல் திரை முத்தம். 

இந்தியாவின் முதல் கவர்ச்சி நடிகை இத்தாலியைச் சேர்ந்த நடிகை சினோரின்னா மனெல்லி என்ற பெண்தான். இவர் 1922-ல் நடித்த ‘பதிபக்தி‘ படத்தில் உடல் பாகங்கள் எல்லாம் வெளியே தெரியும் வண்ணம் மிக மெல்லிய ஆடை அணிந்து ஆடிய நடனக் காட்சியை மீண்டும் மீண்டும் தணிக்கை செய்தனர். முதல் கவர்ச்சியே அவ்வளவு மோசமாக இருந்திருக்கிறது.

சரியானதை செய்தால் வெற்றி (கன்பூசியஸ்)

சீனாவில் மன்னர்களின் ஆதிக்கத்தால் மக்கள் கடும் சித்ரவதைகளை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த காலம். மேலும் அதிக வரி விதிக்கப்பட்டதால் மக்கள் வறுமையில் வாடினர். அப்போது தோன்றியவர்தான் கன்பூசியஸ் என்ற தத்துவஞானி. 

‘அதிக வரியும், அதிகமான தண்டனைகளும் கொடுங்கோல் ஆட்சியின் இலக்கணங்கள். அரசன் என்பவன் தகுதியினால் தேர்வு செய்யப்பட வேண்டும். அதைவிட்டு பரம்பரை மட்டுமே கொடுக்கும் தகுதியாக இருக்கக்கூடாது. மக்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் நல்வாழ்வும் தர முடியாவிட்டால் அவர்கள் ஆட்சியில் நீடிக்கும் உரிமை அற்றவர்கள்’ என்று கூறி ஒரு அரசன் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று வகுத்துச் சொன்னவர் அவர். 

இவரின் உருக்கமான பேச்சைக் கேட்டு மக்கள் மாபெரும் கூட்டமாக திரண்டனர். இப்படி மக்கள் பேராதரவு பெற்ற ஒருவரை கைது செய்தால் நாடு முழுக்க கலவரம் நடக்கும் என்பதை முன்கூட்டிய தீர்மானித்த அந்த அரசன். கன்பூசியசை சட்டத்துறை அமைச்சராக நியமித்தான். அவருக்கென்று வேலை ஆட்கள், பெரிய மாளிகை, மனதை நிறைத்த சம்பளம். இவற்றையெல்லாம் கொடுத்து, புதிய சட்டங்களை இயற்றும் படி மன்னன் கூறினான். அவரும் இரவு, பகல் பாராமல் உழைத்து, மக்கள் நலனுக்காக புதிது, புதிதான சட்டங்களை இயற்றினார். அதை எல்லாம் மன்னரிடம் ஒப்படைத்தார். 

 வெகுகாலம் கடந்தும் கன்பூசியஸ் எழுதிக்கொடுத்த ஒரு சட்டம் கூட அமல் படுத்தப்படவில்லை. சற்று தாமதமாக இந்த பதவியினால் எந்த ஒரு பயனும் ஏற்படாது என்பதை உணர்ந்த கன்பூசியஸ் பதவியில் இருந்து விலகினார். ‘ஒரு செல்வந்தானாக வாழாமல், ஏன் பிச்சைக்காரன் போல் வாழ ஆசைப்படுகிறீர்கள்?’ என்று மன்னன் கோபத்தோடு கேட்டான். ‘’எது வசதியானதோ அதைச் செய்யாதே! எது சரியானதோ அதைச் செய்! என்று என் மனம் என்னை தொந்தரவு செய்கிறது’ என்று சொல்லிவிட்டு வெளியேறினார் 

கன்பூசியஸ். சிறு வயதிலேயே பழைய இலக்கியங்கள், அரசியல் சட்டங்கள், மதக்கோட்பாடுகள் என எல்லாவற்றையும் படித்து முடித்தார். அவற்றைப் பற்றிச் சிந்திப்பதும், விவாதிப்பதையும் தனது தனிப்பெரும் குணமாக வளர்த்து கொண்டார். இளைஞர் ஆனதும், ஆர்வம் உள்ள மாணவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லித் தந்தார். மதங்கள் எதுவும் மக்கள் துன்பத்துக்குத் தீர்வு சொல்லவில்லை என்பதால், அவற்றை புறக்கணித்தார். 

அடுத்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகள், சீனாவில் உள்ள பல்வேறு இடங்களுக்கு பயணம் செய்து, மக்கள் மனதில் புரட்சிக் கருத்துகளை விதைத்தார். பல நாடுகள் அவரைத் தங்கள் எல்லைக்குள்ளேஅனுமதிக்காமல் விரட்டி அடித்தன. 

‘ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட மனிதனிடமும் தன்மானம், பெருந்தன்மை, கபடமின்மை, உண்மையாக இருத்தல், அன்பு என்ற ஐந்து குணங்கள் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் தனி மனிதன் இன்பமாக இருக்க முடியும். தனி மனிதன் நிம்மதியாக இருந்தால் நாடும் சிறப்பாக இருக்கும்‘ என மனிதர்களின் துன்பங்களுக்குத் தீர்வு சொன்னார். 

அதைப்போலவே மனிதர்கள் வெற்றி பெறுவதற்கும் கன்பூசியஸ் ஒரு சூத்திரம் சொல்லிக் கொடுத்துள்ளார். அது, ‘மனிதர்கள் எப்போதும் எளிதான செயல்களை செய்யவே ஆசைப்படுகிறார்கள். அது எப்போதும் சரியல்ல. வெற்றி பெற வேண்டுமானால், எது வசதியானதோ அதைச் செய்யாதீர்கள், எது சரியானதோ அதைச் செய்யுங்கள்!’ என்றவர், இதை தன் வாழ்நாள் முழுதும் கடைபிடித்தார்.

ஆஸ்திரேலியாவுக்கு குடிபெயரும் விவசாயிகள் 

மக்கள் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்கு குடிபெயர்தல் என்பது பெரும்பாலும் பஞ்சம் தலைவிரித்து ஆடும் காலங்களில் நடைபெறும். ஆனால், மித மிஞ்சிய மனிதனின் ஆசை கூட குடிபெயர வைக்கிறது. இந்தியாவிலேயே விவசாயத்தில் செழுமையும் தன்னிறைவும் கொண்ட மாநிலம் பஞ்சாப் தான். அந்த மாநில விவசாயிகள்தான் தங்களின் விளைநிலத்தை விற்றுவிட்டு நாட்டைவிட்டு வெளியேறி ஆஸ்திரேலியாவிற்கு சென்று குடியேறுகிறார்கள். இதன் பின்னணியில் செழுமைதான் இருக்கிறது. பஞ்சாப்பில் விளைநிலங்களின் விலை நாளுக்குநாள் ஏறிக்கொண்டே போகிறது. ஒரு ஏக்கர் விளைநிலம் 20 முதல் 30 லட்சம் ரூபாய் வரை விலை போகிறது. ரியல் எஸ்டேட் தொழிலதிபர்கள் போட்டி போட்டு இந்த நிலத்தை வாங்குகிறார்கள். அவற்றை வீட்டு மனைகளாக மாற்றி விற்பனை செய்கிறார்கள். அதிக லாபம் கிடைப்பதால் விளைநிலத்தை விற்பனை செய்துவிட்டு ஆஸ்திரேலியாவில் சென்று விவசாயிகள் குடியேறி விடுகிறார்கள். ஆஸ்திரேலியா இந்தியாவை விட மூன்று மடங்கு பரப்பளவில் பெரியது. இந்தியாவின் மக்கள் தொகை 128 கோடி என்றால் அங்கு 2.40 கோடிதான். அங்கு ஏராளமான நிலங்கள் உள்ளன. இதில் 85 சதவீத விளைநிலங்கள் பயிரிடப்படாமல் சும்மா கிடக்கின்றன. அங்கிருக்கும் விவசாயிகள் 500, 1000 ஏக்கர் நிலங்களை வைத்து பிரமாண்டமாக விவசாயத்தை செய்து வருகிறார்கள். அங்கு நிலங்களின் விலையும் மிகக் குறைவு. பஞ்சாப்பில் 5 ஏக்கர் நிலத்தை விற்றால் போதும் ஆஸ்திரேலியாவில் நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் நிலத்தை வாங்கிவிடலாம். இந்தியாவில் இருந்து சென்று ஒருவர் ஆஸ்திரேலியாவில் நிலம் வாங்கினால் உடனே அந்த நாட்டு அரசு அங்கேயே வாழ்வதற்கான குடியுரிமையை வழங்குகிறது. பஞ்சாப்பில் விவசாயத்திற்கு கூலியாட்கள் கிடைப்பதிலும் பெரும் பிரச்சினை இருக்கிறது. சரி வேளாண் இயந்திரங்களை பயன்படுத்தலாம் என்றால் அவர்களின் நிலம் எல்லாம் சிறிது சிறிதாக இருக்கிறது. அதனால் இயந்திர வேளாண்மையும் ஏற்றதாக இல்லை. இதுவும் அவர்கள் வெளியேற ஒரு காரணம். ஆஸ்திரேலியாவில் நிலங்கள் எல்லாம் மிக மிகப் பெரியவை. அங்கு இயந்திரம் இல்லாமல் விவசாயம் என்பதே கிடையாது. விதைப்பது முதல் அறுப்பது வரை எல்லாமே இயந்திரங்கள் இல்லாமல் நடைபெறுவதில்லை. பண்ணை இயந்திரங்களை வைத்தே எல்லா வேலைகளையும் முடித்து விடலாம். காய்கறி, பழவகைகள் பயிரிட ஏற்றதாக அந்த மண் இருக்கிறது. ஆஸ்திரேலியா விவசாயத்திற்கு ஏற்ற தேசம். விவசாயம் மட்டுமல்லாமல் அதன் உபதொழிலான பால் பண்ணை வைத்து ஜெர்சி, ஹோல்ஸ்டீன், பிரீஸின் போன்ற உயர்ரக பசுக்களை வளர்க்கவும் ஏற்ற இடம். பஞ்சாபிகள் ஏற்கனவே கடுமையான உழைப்பாளிகள். கேட்கவா வேண்டும்? தங்களின் சொந்த நிலங்களை விற்று விட்டு ஆஸ்திரேலியாவுக்கு குடிபெயர்கிறார்கள். (15.10.2015)